15 september 2009

Back to the 80's, 60's and 40's...

Een avondje met wat wijnliefhebbers is vooral vaak een lekkere happening. Zo was het ook deze keer weer en niet alleen in het glas maar ook op het bord één en al plezier. Begonnen met een mooi fruitige blanc de blancs Champagne Grand Cru van Bonnet Gilmert met daarbij een heerlijke huisgemaakte zalmmousse. Daarna kwam de eerste fles blind op tafel bij het voorgerecht. Een donkerbruine kleur, vette textuur, aromatisch in de neus met krenten, hazelnoten en ook wat ziltigheid. In de mond droog en gerookt. Mooi glas wijn en ons verdict was een sherry en het bleek een 'Emperatriz Eugenia' very rare Oloroso, gran reserva sherry van Emilio Lustau te zijn (Vinama:16,5pnt).

champagne bonnet gilmert sherry jerzez lustau emperatriz eugenia very rare oloroso pierre bise anjou loire haut de la garde redoma niepoort portugal douro

Voordat het hoofdgerecht geserveerd werd kwamen er nog twee witte wijnen blind op tafel. De eerste had vrij intense gele kleur, iets boter in de neus  een heel houtbos in het glas en ik zat al in de richting van de Bourgogne te denken maar het was veel zuidelijker. Deze Redoma reserva 2000 van Niepoort uit de Douro had na negen jaar nog een dosis hout om dikke planken van te zagen, een beetje teveel dus. Misschien juist wel een goede brug na de stevige Oloroso naar de volgende wijn. Hij had ook een mooie frisheid en je zou deze wijn geen negen jaar oud schatten maar veel jonger (Vinama: 13,5pnt).  

De tweede blinde die ik zelf had meegenomen was  Château Pierre-Bise 2006, Le Haut de la Garde 2007 uit Anjou. Vorig jaar heb ik dit domein bezocht en was zeer onder de indruk van deze 'gewone' chenin uit Anjou gemaakt door Claude Papin. Een iets donkere kleur naar het oranjeachtige toe met een zeer complexe intrigerende neus met onder andere kweepeer. In de mond een volle droge aanzet met ook hier weer een complexiteit die je eigenlijk niet verwacht van een wijn in deze prijsklasse. Ik hoorde iemand aan tafel zeggen 'Voor die prijs (€7,75)ga ik deze wijn meteen zelf invoeren' (Vinama: 16pnt).
    
La chapelle 1983 hermitage Paul Jaboulet
Foto: WvdV

Toen de eerste rode wijn blind. Toen hij net ingeschonken was en ik eraan rook dacht ik meteen 'oei als dit nog maar goed gaat zijn'. We hadden duidelijk een oudere wijn in het glas met veel evolutie in kleur en geur. De fles was nog maar net open dus we hebben de wijn even een tiental minuten de tijd gegeven. Die tijd had hij nodig en nog meer zelfs want de wijn kwam helemaal open en bleef ontzettend positief evolueren totdat de fles leeg was. Want leeg ging hij, een heerlijke elegante wijn met een mooie zachtheid, fijne tannine, nog wat heel licht cassis, wat leer en hout (ik heb geen proefnotities genomen die avond dus even een beknopte impressie van wat er nog in mijn hoofd zit). Dit was duidelijk een grote wijn maar de welke? Ik gokte op een syrah uit de Noordelijke Rhône, Côte Rotie of Hermitage. Het was La Chapelle 1983 Hermitage van Paul Jaboulet (Vinama: 18pnt). Een heerlijkheid waarvoor dank PvdV alsook voor het heerlijke gerecht met truffels.
La Chapelle 1983 was kwaliatief een stuk beter dan de 1999 die ik eerder dit jaar mocht proeven (zie verslag 30/08/09).

chateau pape-clement 1986 grand cr pessac-leognan BordeauxFoto: WvdV

De tweede fles wijn werd niet blind geserveerd. Met een elastiekje om het etiket op zijn plaats te houden stond er een fles Château Pape-Clement 1986 Grand Cru Classé uit Pessac Léognan voor mijn neus. Net zoals La Chapelle had ook deze wijn wat tijd in het glas nodig en bleef daarna permanent positief evolueren.  Deze Pape-Clement had nog een mooie stevige volle structuur en ik zou hem eerder in de eerste helft jaren '90 plaatsen dan midden jaren '80. Zeer, zeer mooi geëvolueerd (Vinama: 18pnt).

1945 sauternes chateau pape-clement 1986 grand cr pessac-leognan bordeaux sauternes 1945b la chapelle 1983 hermitage paul jabouletFoto: WvdV

Toen de mystery fles zonder etiket. Enige weken geleden hadden PvdV en ikzelf via mijn wijnblog afgesproken dat hij een Sauternes uit 1945 zou opentrekken van wie het kasteel niet gekend was en ik een Madeira uit 1945 zou meenemen dus zo gezegd, zo gedaan. 1945 een mythisch jaar, het einde van de tweede wereldoorlog en het begin van de wederopbouw, een jaar van van hoop. 

Het was een Sauternes de mystery fles dat wisten we dus zeker. Ook het jaartal was bekend want alhoewel het etiket met de naam van het château er niet meer opzat had hij nog wel een klein schouderetiket met het jaartal 1945. Maar dat was ook alles, ook PvdV wist niet welke wijn dit was.
Na mijn super ervaring eerder dit jaar met een fles Rieussec 1947 (zie verslag van 8/08/09) zag ik nu een 1945 ook wel zitten. De kleur zag er nog in orde uit maar in de neus was er enkel een stevige velpongeur en in de mond stelde hij niets meer voor. Passé, jammer maar dat risico is er nu eenmaal bij dit soort oude rakkers.
Op de kurk stond ook geen naam van het kasteel. Er werd gespeculeerd dat het van Château Clos d'Azu(?) was maar ik heb er nooit van gehoord en kan nergens iets vinden over dit kasteel.

Toen maar snel naar iets anders uit 1945 ingeschonken namelijk de Barbeito Malvazia Madeira en daarna de Barbeito Verdelho 1965 Madeira die allebei als jonge engeltjes op je tong plaste. Ja, geschiedenisles kan leuk maar vooral ook lekker zijn.  

madeira 1945 1965 barbeito malvazia verdelho b

25 augustus 2008

Er is een tijd om te oogsten.....

Momenteel is men in diverse wijngebieden in Frankrijk bezig met het oogsten van de druiven die de wijn van het jaar 2008 zullen voortbrengen.

In augustus begint de Languedoc-Rousillon met oogsten waar dit jaar in Rivesaltes de allereerste druiven werden geplukt voor de vin de table . Ook in Corsica en de Provence gaat men in augustus aan de slag. Begin september volgen de Beaujolais en de Zuidelijke Rhône. Midden september de Noordelijke Rhône, Bordeaux, Bourgogne, Savoie, Jura, het Zuid-Westen en de Loire. Eind september sluiten de Elzas en Champagne de rij.

Er is een tijd om te oogsten maar er is gelukkig ook een tijd om te drinken...... zoals onlangs toen de nieuwbakken sommelier-conseils bij mij thuis kwamen. Dit was het resultaat:

alion 96 mercues cahors 1994 champagne fallet-prevostat

We zijn begonnen met een heerlijke extra brut Grand Cru Blancs des Blancs Champagne van Fallet-Prévostat die 8 jaar "sur lattes" heeft gelegen ( of was het nog meer Marc?). Heerlijk gewoon waarna ik de eerste rode blind geserveerd heb. Het was de Château de Mercues uit Cahors 1994. Na een rondje raden bleek dat men deze wijn eerder begin jaren 2000/2001 schatte en ik kan alleen maar beamen dat hij nog een zeer jeugdige indruk gaf. Kruidig, zwarte olijven en zoethout in de neus met ook die kruidigheid in de mond met iets zoetig fruit en perfect in evenwicht. Niemand zat in de Cahors en bij de onthulling van zijn leeftijd vielen de monden open.

Daarna de tweede wijn blind. Alion 1996, Ribera del Duero van Bodegas Vegas Sicilia die ik 3 uur van te voren had gekaraffeerd. Deze keer zaten er wel een paar mensen boven op de juiste druivensoort, tempranillo, en Marc had zelfs het jaartal goed. Een ongelooflijk goed glas wijn, een neus waar je niet genoeg van krijgt en in de mond vol en fluweelachtig, perfect in evenwicht en ook nog een potentieël. Kopen dus als je hem tegenkomt.


tokaji aszu 1977 madeira barbeito verdelho 1965 emperatriz eugenia oloroso lusteau sherry

Toen naar een cadeau van B., de Tokaij Aszu uit 1977. Deze wijn leek meer op een Pedro Ximenez dan een Tokaij en had beter iets eerder gedronken kunnen worden.  De Gran Reserva Sherry 'Very Rare Oloroso' Emperatriz Eugenia van Lusteau kon blijkbaar iedereen bekoren want de fles ging helemaal leeg. Zeer elegant en rijk van smaak met pruimen, noten en een zeer lange afdronk. Nog maar eens een bewijs hoe toonaangevend Lusteau in de Sherry wereld is. 
Daarna de Madeira uit 1965 die ik de vorige keer al besproken heb (zie hier).

chateau de beaulon cognac 1976 madeira malvazia 1945 barbeito

Na de 1965 was het tijd voor het toch wel historische jaar 1945, Barbeito Madeiro Malvazia. Een mooie medium zoete aanzet met karamel en gedroogd fruit. In de mond vooral pruimen, gerookt en gegrild. Typisch voor zo'n Madeira is dat je na enige seconden in de mond een smaakexplosie krijgt. Eindeloos lang in de afdronk, minuten later proef je hem nog. 63 jaar oud en zo fantastisch lekker.

Tot slot een millésimé Cognac van Château de Beaulon 1976. Een Cognac uit een specifiek jaar dat is eerder een uitzondering dan regel want Cognac is veelal een assemblage van diverse wijngaarden en zelfs van verschillende jaren. Deze Cognac komt van één enkele wijngaard uit het jaar 1976 en is gemaakt van de Folle Blanche, Colombard en de Montils druif en  heeft 20 jaar op hout gelegen alvorens in 1996 in de fles te zijn gaan.
Hoe beter de Cognac hoe zachter en fijner hij van smaak is en dat merk je duidelijk bij dit glas. Zeer zacht, elegant en complex in de mond met wat kaneel, nootmuskaat, toffee, geconfijt fruit en zelfs meloen en vanille in de afdronk. Ook wat fluwelen hout toetsen. Absolute top Cognac. Normaal doe ik vrij lang met een fles Cognac maar van deze fles zal het moeilijk worden om er vanaf te blijven. 

Oftewel een top avond met top vrienden en dito wijnen. Het was ook tevens de laatste avond dat we nog eens lekker buiten hebben kunnen zitten tot 01:00uur 's nachts want met het huidige weer is dat helaas niet meer mogelijk.

05 maart 2008

Wat is de duurste wijn ooit?

Zo af en toe hoor je dat er op een veiling weer een exorbitant bedrag voor een fles/kist wijn is betaald. Niet denken dat ze die wijn op gaan drinken voor zo'n bedrag maar men noemt het een investering. Ja wijn als een investering, doodzonde want wijn is natuurlijk gemaakt om gedronken te worden maar ja voor zo'n bedrag wordt het ook wel een heel duur glas wijn. Aan de andere kant zijn veel van deze wijnen nu echt niet meer te drinken en kunnen ze ook maar beter dicht blijven. 

Denk jij dat de keldermeester van Château d'Yquem er in 1787 bij stil heeft gestaan dat zijn wijn ooit een object van investering zou worden en dat een 200 jaar later? Nee, dat dacht ik ook niet.

château lafite-rothshild old bottles
Duurste rode wijn ooit:
In 1985 veilde Christies 1 fles Château Lafite 1787 voor 105.000 Pond (nu  136.500 Euro ). Op de fles stonden de initialen Th.J wat aangaf dat de fles van Thomas Jefferson geweest was, derde President van de V.S. Onlangs is er nog een proces gevoerd door iemand die ook zo'n fles had gekocht wat een nepper bleek te zijn. Jefferson was Ambassadeur voor de V.S. in Frankrijk en had een collectie Franse wijn aangelegd.

De duurste vandaag drinkbare droge witte wijn is waarschijnlijk een Montrachet 1978 van Domaine de la Romanée-Conti die in 2001 bij Sotheby's verkocht werd voor $23.929 per fles, $167.000 voor in totaal 7 flessen. 

De duurste fles wijn ooit is nooit verkocht geweest:
In 1989 ging een New Yorkse wijnhandelaar met zijn Château Margaux 1787 met Jefferson's initialen naar een diner. Hij vroeg $500.000 voor de fles die niemand natuurlijk wou neerleggen. Een ober heeft toen per ongeluk(?) de fles omgestoten, is kapot gevallen en aangezien de fles verzerkerd was heeft de wijnhandelaar $225.000 van de verzekering gekregen. 

Duurste grote fles:
Jeroboam ( 5 liter ) Château Mouton-Rothshild 1945 in 1997 voor $114.614

Duurste versterkte wijn:
1 fles Sherry 1755 van Massandra in 2001 voor $43.500

Duurste Lot wijn:
50 kisten, 600 flessen Château Mouton-Rothshild 1982 in 1997 voor $420.000

Copy of yquem1787-bottleDuurste witte wijn:
1 fles Château d'Yquem 1787 in 2006 voor $100.000


Duurste Bourgogne:
1 fles DRC Romanée-Conti 1934 in 2006 voor $20.145

Duurste Amerikaanse wijn:
1 fles Inglenook Cabernet Sauvignon 1941 in 2004 voor $24.675
Er is ook ooit een fles Sreaming Eagle Cab 1992 in 2000 verkocht voor $500.000 maar dat was op een liefdadigheidsveiling dus daarom was de prijs zo hoog. Toen gekocht door de CEO van Cisco Systems ( hij kon het als liefdadigheids donatie afschrijven ).

Duurste Australische wijn:
1 fles Penfolds Grange Hermitage 1951 in 2004 voor $38.420

Duurste jonge wijn??:
1 fles Château Petrus 2005 voor 2.145 Euro

collection 20th century yquem 20e eeuw
In 2006 betaalde een Fransman 135.600 Euro voor een collectie Château d'Yquem met alle jaargangen uit de 20e eeuw die in België bij Silvie's geveild werd. 

27 januari 2008

Pino...ooohh in het donker

pinot noir blindHet was weer een gezellige boel die vrijdag. 8 flessen Pinot Noir en aanverwante uit alle hoeken van de wereld en nog een 100% Carignan en een St. Laurent. Aangezien de twee laatste duidelijk verschillen van kleur van de Pinot Noir zou het niet zo moeilijk moeten zijn om die er tussenuit te halen.
We wisten van te voren uit welke landen de Pinot Noir kwam en aan ons om te raden welke fles waar vandaan kwam en uiteraard ook de niet PN wijnen er uit halen.
We proeven met drie teams van drie personen en ieder team moet na maximum 60 minuten zijn "verdict" geven. Dat betekend dus naast je individuele oordeel ook nog in teamverband tot een eindresultaat komen binnen een uur.

De Pinot Noir en aanverwante kwamen uit; Bourgogne, Languedoc, Tasmanië, Argentinië, Chili, Duitsland en daarnaast stond ook nog een Trouseau uit de Jura, een Carignan uit de Roussillon en een St.Laurent uit Oostenrijk.

Bij het uitschenken in willekeurige volgorde kwamen toevallig de twee donkerst gekleurde wijnen en tevens ook krachtigste wijnen ( Carignan en St.Laurent ) in glas 1 en 2 ( Hoe krijg je het voor elkaar Stefan ;-) ). De Carignan 2003 die ik vorige zomer op het domein Ferrer-Ribiere had gekocht was helaas niet goed meer en de St.Laurent van Schwarz uit Oostenrijk haalde ik er snel tussen uit. De Trousseau van Luc Boiley, ook uit 2003, en ook op het domein gekocht was helemaal naar de knoppen, bloemkool, uien, karton, een ramp dus. Aangezien het een blinde proeverij is en ik zelf mee proef worden de flessen niet vooraf geproefd om te kijken of ze goed zijn dus het risico dat er een foute fles tussen zit bestaat altijd maar twee op de tien dat is brute pech. 

Copy of pinot noir blind 10

De organische Pinot Noir uit de Languedoc van Domaine de l'Ocre Rouge kwam zeer medicinaal over in de neus en als je niet wist dat je wijn in je glas had zou je denken dat je een geuze aan het drinken was.

De drie teams hadden er allemaal 5 of 6 goed van de 10. Waar ben ik in de mist gegaan met mijn teamgenoten Frédéric en Nick? We hadden Chili met Duitsland verwisseld alsook Argentinië met de Languedoc. Deze laatste omwisseling was weer zo'n typisch geval van het eerst juist hebben maar dan op het einde met de tijdsdruk toch nog dingen veranderen en dan de de foute conclusie trekken.  De Chileense van Castillero del Diabolo uit de Delhaize verwarren met de Spätburgunder 2005 van Weingut Knab is wel wat anders. Ik had de Chileen al eerder gedronken en vind het een commercieel maar correct gemaakte wijn. Blind kwam hij echter veel beter uit de bus dan dat ik me kon herinneren.

Daarna had ik om van te genieten bij de kaas en charcuterie een witte Santenay Château de la Maltroye 1e Cru La Comme blind op tafel gezet. Roger en Nick hadden het goed dat het een geëvolueerde Bourgoge was. Boter en koekjes met een licht aangename ( niet voor Dirk ) oxidatieve toets. In de mond kwam dit ook weer terug met wat citrus, appels en wat getoast. De zuren gaven de wijn nog een zeer frisse indruk en een volle structuur. 
corbieres santenay saint emilion

Daarna had ik eigenlijk een Clos de L'Oratoire 1997, Grand Cru Classé Saint-Emilion voorzien maar toen ik de fles eerder die middag geopend had vond ik niet die fantastische wijn die ik vier maanden geleden in het glas had. Nogal wat reductie en verder ingetogen. Deze kon ik niet serveren aan mijn wijnvrienden dacht ik en moest ik dus overschakelen op plan B. Ik koos voor een andere wijn uit één van mijn favoriete streken waarvan ik zeker wist dat iedereen ervan onder de indruk ging zijn. Uiteraard ook weer blind geproefd en men dacht dat het o.a. om een goeie Italiaan ging en zelfs een Saint-Emilion Grand Cru van de vorige eeuw. Dat het Château Haut-Gléon, Cuvée Marie-Pierre Feyt 2000 uit de Corbiéres was kon natuurlijk niemand raden. Wat een ongelooflijk goede wijn zeg en zo mooi ontwikkeld. Top!

Toen ik daarna mijn verhaal van plan B had uitgelegd wou iedereen toch de Clos de L'Oratoire 1997, Grand Cru Classé Saint-Emilion proeven en het had hem duidelijk goed gedaan om enkele uren open te staan want hij stond weer zijn mannetje maar toch ook wel ietsje versleten zoals Lena dat mooi zei. Voor de proefnotitie zie hier .

Als afsluiter heb ik een sherry Pedro Ximénez uit 1963 boven gehaald van Montilla-Moriles en dat dat hemels is hoef ik jullie niet te vertellen. De fles heeft trouwens een grappig etiket namelijk een dubbel etiket wat je kan openklappen en wat weer dicht gaat en blijft plakken door middel van een magneetstreepje aan de rand.
Voor meer uitleg over Pedro Ximénez en een proefnotitie zie hier een eerder artikel van me. 

Ik had de indruk dat men er stil van werd inclusief mezelf. Bijna 45 jaar oud en zo jong, zo mooi en zo onderschat. Na deze avond zal ik weer een nieuwe fles moeten kopen........zo lekker was hij.     

pedro ximenez 

22 oktober 2007

Pedro Ximénez, het vloeibare goud uit Spanje

Voor degene die net als ik enige jaren geleden zijn neus ophaalde voor sherry zou ik je toch aanraden om eens eerst mijn bericht "Sherry: voor oma's of ook voor jou" te lezen en daarna eens ergens een goede sherry te proeven ( bij La Buena Vida of Alhambra ) of eens een fles van de bodega Emilio Lustau te kopen.

Twee jaar geleden had ik nog nooit een Pedro Ximénez geproefd en nu ligt ie standaard in mijn kelder. En wat mag dat dan zijn die Pedro? Pedro Ximénez  is de naam van een sherry die niet lijkt op datgene wat jij als sherry kent. Het is namelijk een zeer zoete sherry met een donkerbruine ondoorzichtige kleur.  Pedro Ximénez komt uiteraard uit Spanje en wel uit de Denominacion de Origen: Montilla-Moriles. Pedro Ximénez is ook de naam van de witte druif waarvan deze sherry gemaakt wordt. De druif komt oorspronkelijk uit Centraal Europa en werd door een Duitse soldaat van Karel de V naar Spanje gebracht. De naam van deze soldaat was Peter Siemens ( ja inderdaad....).  

pedro ximenez op matNa het plukken van de druiven in augustus gaan ze niet de pers in maar worden ze op matten in de zon gelegd om te drogen. In temperaturen die oplopen tot 55 graden transformeren de druiven langzaam tot rozijnen in een periode van 10-15 dagen. Het vocht in de druiven verdampt en er blijft dus een verschrompelde druif/rozijn over met weinig vocht en veel suiker. Daarna worden ze geperst wat trouwens weer moeilijk gaat omdat er niet meer zoveel vocht in de druif zit. Voor de eerste persing wordt een gewone horizontale pers gebruikt en daarna volgt een tweede persing waar de druiven tussen vele dunne cocosmatten ( nee niet degene die voor je deur ligt ) met een druk van 300 atmosfeer vertikaal gepersd.

Het resultaat is een nectar die maar moelijk gist door de grote hoeveelheid suiker. Als men 1% alcohol heeft bereikt wordt er aan die nectar dan ook gewoon alcohol toegevoegd tot +/- 17%. Dan rust de sherry gedurende 6 maanden om hem helder te krijgen en daarna gaat de sherry op Amerikaanse eikenhouten vaten om te rijpen en dat kan lang duren bij een Pedro Ximénez.
Er zijn 2,5 tot 3,5kg druiven nodig voor één liter Pedro Ximénez. Het suiker gehalte van het eindprodukt kan 400-450gr per liter zijn.

Eenmaal in de fles wordt de Pedro Ximénez alleen maar beter, zelfs als hij open is. Zet hem wel in het donker en op een frisse plaats. Serveer hem niet te koud en ook niet op kamertemperatuur dus rond de 15-16 °C.

toro albala kelder
Kelder Toro Albala

Vorige week zondag bij Buena Vida was het dus feest voor me want we zijn geëindigd met een aantal fantastische Pedro Ximénez wijnen van Toro Albala uit 2005, 1979, 1963 en 1910!

- 2005, 8.65 Euro, 37,5cl: druiven aroma's, honing, was te stroperig, te zwaar
- 1979, 15.67 Euro, 37,5cl: had 23jaar hout gehad en was bijna zwart van kleur en complex met veel noten en chocolade ( er is 20% amontillado sherry toegevoegd )
- 1963, 63,84 Euro: gebotteld in 2006. Ongelooflijk wat is dat lekker, caramel, koffie, geconfijte appelsienschil en ook weer noten.
- 1910: 390,83 Euro: een isobetadine kleur, amandelen, hout, zeer mooi zoet, iets chocolade, zoet en toch ook iets bitter tegelijkertijd en een zeeeeer lange afdronk. Ongelooflijk dat dit bijna 100jaar oud is, verukkelijk gewoon. Voor mij de topper van de dag. 

Combinatie met gerechten: bij blauwe schimmel kaas, chocolade desserts of gewoon over vanille ijs als een saus ( nietwaar Olivier? ) . De oudere vintage wijnen moet je drinken zonder eten erbij, dat is namelijk al een dessert opzichzelf.  

toro albalaVoor deel I van de degustatie van afgelopen zondag: Vega Sicilia Unico Gran Reserva 1996 bij La Buena Vida.

10 augustus 2007

Sherry: voor oma's of ook voor jou?

Ik moet eerlijk toegeven ik heb sherry altijd een aperitief gevonden voor oudere moeders en oma's omdat in mijn familie en kennissenkring die het vooral dronken in de late namiddag. Zelf heb ik op puberleeftijd ooit sherry geproefd ( ja, uit de fles van de familie en die sherry stond waarschijnlijk al veel te lang open en was niet gekoeld ) en me daarna stellig voorgenomen dit nooit meer te drinken. Tot ongeveer twee jaar geleden toen ik in Gent bij Alhambra was voor een proeverij waar ook enkele sherry wijnen stonden. Ik moest toen denken aan Stefaan die me af en toe vol enthousiasme over sherry verteld en ik dacht ik zal 'het' eens proberen. Spijt heb ik nu, dat ik niet eerder die stap gewaagd heb want wat kan sherry toch mooi zijn.  Een mooie droge Manzanilla of een droge tot medium zoete Amontillado, een Palo Cortado, er is genoeg keus voor iedere smaak.

Hoe kan dat toch dat Sherry zo'n stoffig imago heeft? Waarom is het voor vele mensen nog een onbekende drank, welliswaar van gehoord maar geen fles sherry in huis. Afgelopen weekend heb ik bij een dessert een fles East India Solera van Lusteau blind geserveerd. Het is een zoete sherry, donkerbruin van kleur en iets stroperig ( proefnotitie verder in dit bericht ). Waarom ik hem blind serveerde? Niet om te raden wat het was maar ik wilde dat mijn vrienden zonder vooroordelen de sherry proefde. Er waren enkel positieve reacties zo van "Dit is lekker","Heerlijk","Schenk nog maar eens in" en toen ik de fles onthulde was het "Ik wist niet dat sherry zo lekker kon zijn","Daar wil ik ook wel een fles van".  We waren met z'n vijven en de fles ging helemaal op. Graag hoor ik van jou hoe jij over sherry denkt.

Lustau east india solera

East India Solera, Lusteau: Deze sherry, een assemblage 15-50 jaar oud van Oloroso met een beetje Pedro Ximénez , heeft een diep donkerbruine kleur. In de neus gerookt, gebrand en caramel. In de mond is hij overweldigend zacht zoet met toch ook een frisse toets. Na enkele seconden komt er een 2e smaakexplosie met gebrande en oxidatieve smaken, geroosterde noten, rozijnen, romige dikke textuur met een zeer lange afdronk. Licht gekoeld drinken bij een chocolade dessert, creme brulée, blauwe kaas of gewoon zo. 17.50 Euro, 17/20pt

 

19:30 Gepost door Vinama | Commentaren (4) | Tags: sherry, spanje, jerez, lustau |  Facebook | |  Print