15 april 2013

Anteprima Chianti 2013 in Florence

italië,chianti,sangiovese,florence,anteprima

De ‘Anteprima Chianti 2013’ zoals de Italianen de primeur degustatie noemen van de Chianti DOCG 2012 jaargang vond dit jaar plaats in het statige eeuwenoude Palazzo Borghese in Florence.

De Italianen pakten het serieus aan. Een schitterende locatie en een persconferentie met de president van het Consorzio Giovanni Busiet, Marco Sabellico van de Gambero Rosso gids en Ernesto Gentili van de Vini de L’Espresso gids. Dit alles onder leiding van een voor de Italianen bekende tv presentator.

De boodschapdie men wou overbrengen is kort samengevat:

-       Chianti is een wijn die klaar is voor consumptie zodra hij op de markt komt

-       Chianti is één van de sterkste Italiaanse merken in het buitenland

-       Chianti is MADE IN ITALY

-       Chianti is modern, toegankelijk en verbonden met een hedendaagse levenstijl

-       Chianti heeft een nieuw fris logo met de C van Chianti en die ook meteen als       'smiley' dienst doet (zie foto hieronder)

italië,chianti,sangiovese,florence,anteprima

Nu wie kent Chianti wijn niet kun je afvragen? Het is een enorm bekende wijn, ja er wordt dan ook zeer veel van geproduceerd namelijk 105 miljoen flessen per jaar. En dat is dan nog zonder de 600.000 flessen zoete witte Chianti die onder de naam ‘Vin Santo del Chianti DOC’ op de markt komt. Meer dan 2.500 wijnproducenten zorgen voor deze enorme aantallen.

De droge rode Chianti wordt gemaakt van de sangiovesi  druif en dit voor minimaal 70%.  Verder mag ook ook maximum Cabernet Sauvignon in de assemblage en zelfs tot 10% witte druiven. Sangiovesi is een typische Italiaanse druif met als karakteristiek zijn hoge zuurgraad. Het is dus noodzaak om sangiovesi laat en goed rijp te plukken en dat is in 2012 een stuk gemakkelijker geweest dan in andere jaren zoals bijvoorbeeld 2011. Sangiovese is ook bekend onder de synoniemen Brunello, Montepulciano, Morellino, Pignolo, Sangioveto en Prugnolo gentile.  Er zijn twee basis Sangiovese namelijk de Sangiovese grosso (dolce of gentile) en de Sangiovese piccolo (forte of montanino). In total zijn er een 239 clonen van Sangiovesi echter zijn er vierentwintig die het beste resistent zijn tegen allerlei ziektes.

Op een fles Chianti DOCG kunnen ook de sub-zones Colli Arentini, Colli Fiorentini, Colli Senesi, Colline Pisane, Montalbano, Ruffina en Montespertoli vermeld worden. Chianti Classico heeft zich als aparte regio van de Chianti afgescheiden in 1996 en een eigen DOCG gekregen.

italië,chianti,sangiovese,florence,anteprima

Nu even terug naar de persconferentie. Toen er vragen uit het publiek kwamen kwam er een verhitte Italiaanse discussie op gang over twee onderwerpen. Enerzijds de moeilijke economische situatie van vele wijnboeren en anderzijds het feit dat Chianti DOCG en Chianti Classico DOCG de handen niet in elkaar slaan om samen te werken. Hoe bedoel je zul je misschien denken? Ja er bestaat een Consorzio voor de ene DOCG maar ook voor de andere en alhoewel ze allebei Chianti in hun naam hebben blijken het in werkelijkheid eerder rivalen te zijn en ieder doet zijn eigen ding. Er zullen ongetwijfeld  meer synergieën en kostenbesparingen mogelijk zijn als wel zouden samen werken maar daar ziet het er nog niet naar uit. De consument zal er niet wakker van liggen want wie kent het verschil  tussen Chianti en Chianti Classico, u misschien?

italië,chianti,sangiovese,florence,anteprima

Anderzijds kwam er bijna een noodkreet van de president Busi dat er geld van de banken moest komen om de wijnboeren in moeilijkheden te helpen. De banken geven ook in Italië steeds minder snel krediet  en dus vindt men dat de overheid subsidies beschikbaar moet maken voor de Chianti streek. Eén specifieke uitspraak is me bijgebleven “Something in this country is good and it are not the politicians but it is the wine”.

Terug naar het jaar 2012, wat was dat voor jaar in de Chianti region.In 2012 is het zeer warm geweest in de zomer en nazomer wat mooi rijp fruit heeft gegeven wat goed te merken was bij het proeven van de 2012 wijnen. Diverse wijnboeren gaven aan dat ze door de droogte ook veel minder druiven hebben geoogst dan normaal, sommigen wel tot 30-40% minder. Veel wijnen uit 2012 die ik heb geproefd hadden expressief fruit, waren rond in de mond en waren al enorm toegankelijk zelfs met deze jonge leeftijd van nog geen half jaar oud na de oogst.

Naast de goede kwalitatieve aspecten van de 2012 oogst werd ook meteen de grote verscheidenheid duidelijk van de Chianti wijnen wat niet verwonderlijk is met zo’n groot aantal producenten en een geografisch zo groot gebied.

Enkele wijnmakers die met hun 2012 absoluut een mooi resultaat hebben gemaakt;

-        Cantina Sociale Colli Forentini – Valvirginio

-        Fattoria Dianella

-        Castello del Trebbio

-        Fattori di Piazzano (verdeeld in België door Nieuwe Wereldwijnen)

-        Fattoria Lavacchio

-        Fattoria Le Sorgenti

-        Fattoria Poggi Capponi

-        Podere Volpaio.

italië,chianti,sangiovese,florence,anteprima

Francesco Passerin d'Entrèves - Fattoria Dianella

Een producent in het bijzonder heeft me met al hun wijnen dus ook die van 2011 en de 2008 kunnen bekoren namelijk Fattoria Dianella. Het domein heeft 43 ha wijngaarden op een kalkgrond op 180m hoogte. In 2012 heeft men 30-40% minder rendement gehad dan normal. De 2012 gemaakt van 95% sangiovesi en 5% Colorino is zeer goed gemaakt met rijp fruit, fluweelachtige indruk en met een knappe elegantie die bij een mooie Italiaanse vrouw past. De 2008 Reserva van dezelfde wijnmaker was de overtreffende trap.

Jawel, dolce vita in Florence ….laat maar naar België komen die Chianti 2012 zou ik zeggen.

(vrijwaring: deze reis was georganiseerd door Consorzio Chianti)

22:20 Gepost door Vinama in Wijn proeverij | Commentaren (0) | Tags: italië, chianti, sangiovese, florence, anteprima |  Facebook | |  Print

23 februari 2012

Met de groeten van.......Chianti Classico

Even terug in de tijd. Stel je een Italiaans restaurant voor een jaar of twintig geleden waar je voor een habbekrats lekker kon eten en waar het plafond vol hing met van die bolvormige flessen waar riet omheen gevlochten was.  Zo kwam ik destijds in aanraking met Italiaanse wijn. De lege flessen aan plafond waren de traditionele Chianti flessen en in het restaurant werd de Chianti met karaffen aan tafel geserveerd. De kwaliteit van weleer was waarschijnlijk eerder bedenkelijk, ik kan het me niet meer herinneren, maar als student met een kleine portemonnee zal dat destijds geen probleem zijn geweest. Het voornaamste was een gezellig moment met je vrienden in het zo gezellige Italiaanse restaurant wat waarschijnlijk ook nog Marco Polo op de voorgevel als naam had staan.

Sinds die tijd is er heel wat veranderd. De mandfles is begraven en Chianti Classico heeft zich als aparte regio afgescheiden van de Chianti DOCG en een eigen DOCG gekregen in 1996. De kwaliteit is verder verbeterd en de zwarte haan, Gallo Nero, als logo voor Chianti is alleen maar bekender geworden.

italië,chianti,sangiovesi


Chianti Classico

Chianti Classico is één van de acht sub-regio’s van Chianti zoals je ook bijvoorbeeld Chianti Rufina en Chianti Colli Senesi hebt. Chianti Classico is gelegen in Toscane ten zuiden van Florence en ten noorden van Siena en is uitgestrekt over een gebied van 70.000ha waarvan 7.200ha DOCG Chianti Classico wijngaarden. Het Consorzio Chianti Classico dat al bestaat sinds 1924 telt vandaag 570 leden waarvan er 350 zelf bottelen met een totale productie van 270.000hl wijn. De wijngaarden liggen op hoogtes van 250 tot 600 meter met uitschieters van meer dan 800 meter in de Monti del Chianti.

Sangiovese
is de druif van dienst en ook bekend onder de synoniemen Brunello, Montepulciano, Morellino, Pignolo, Sangioveto en Prugnolo gentile.  Er zijn twee basis Sangiovese namelijk de Sangiovese grosso (dolce of gentile) en de Sangiovese piccolo (forte of montanino). In total zijn er een 239 clonen van Sangiovesi echter zijn er vierentwintig die het beste resistent zijn tegen allerlei ziektes.

In de afgelopen tientallen jaren is er regelmatig wat veranderd aan de eisen die met betrekking tot de toegestane druivenrassen. Sinds 1996 moet men tussen de 80 tot 100% Sangiovese gebruiken en mogen er dus maximaal 20% andere druiven gebruikt worden met da nook nog een maximum voor
Trebbiano Toscano en Malvasia del Chianti van 6%. Sinds 2006 mogen er ook geen witte druiven meer gebruikt worden. Minimaal 4.400 stokken per ha (voor nieuwe aanplant) en een maximal rendement van 52,5hl.

Chianti Classico mag niet eerder op de markt komen dan vanaf 1 oktober in het jaar volgend op de oogst. Chianti Classico Riserva moet 24 maanden verouderen (inclusief drie maanden op fles) vanaf 1 januari na de oogst.

In 2010 was 76% van alle geproduceerde Chianti Classico voor de export waarvan slechts 1% richting België ging.

italië,chianti,sangiovesi


In maart vorig jaar was ik op een Chianti Classico degustatie in Brussel waar ik een veertigtal wijnen heb geproefd en wat mij toen als algemene deler opviel was het overdreven nieuwe hout gebruik tijdens de opvoeding. Veel van de wijnen die inmiddels enkele jaren leeftijd hadden konden die overdreven hout opvoeding niet goed verdragen en kwamen nu zeer droog en stug over met een onevenwichtige dosis hout tannine.

De proefdoo
s uit Italië

Enkele weken geleden ontving ik een proefdoos met zes flessen Chianti Classico van het Consorzio Chianti Classico. Ik was benieuwd of mijn ervaring van vorig jaar ook terug te proeven zou zijn in deze wijnen of dat ze op een hoger niveau zouden staan.

De eerste wijn die proefde was meteen een schot in de roos. Dit leek totaal niet op de Chianti Classico die ik in mijn herinnering had. ‘Le Fonti 2007’ een Chianti Classico Riserva van Vicky Schmitt-Vitali is gemaakt van Sangiovesi met een beetje merlot en heeft zowel eikenhouten vaten  grote foeder opvoeding gehad. In de neus wat aardse aroma’s zoals champignons, leer en rood fruit zoals rode bessen, een lichte cerderhout toets en iets getoasts. Alles mooi gedoseerd met een zekere elegantie . In de mond veel fruit en rijpe tannine met ook hier die finesse en zeer evenwichtig. Tabak in de afdronk. Nu goed op dronk maar heeft zeker nog enkele jaren potentieel. Een heerlijk glas biologische wijn wat helaas nog niet geïmporteerd wordt in België. Welke wijnhandelaar neemt de handschoen op? De eerste klant voor een doos van zes flessen heb je bij deze al. 

Ook de volgende fles kon me bekoren echter niet het etiket wat ontzettend oudbollig en klassiek is maar om een of andere reden past dit eigenlijk wel bij Chianti Classico. De Badia a Coltibuono Riserva 2007 is wederom een biologische wijn van Sangiovesi en Canaiolo.  In de neus viooltjes, specerijen en rode bessen omlijst door wat cederhout. De wijn is op zijn finesse gemaakt met een mooie fruitstructuur in de mond. Vrij veel zuren wat normal is voor een sangiovesi maar ze zijn mooi gebalanceerd met het fruit. Een evenwichtige wijn met een frisse finisch. Krijgt ook de maximale score van drie glazen van de wijngids Gambero Rosso.

Na de eerste twee flessen was ik optimistisch gestemd over de kwaliteit en keek ik uit naar de resterende vier flessen. Echter deze laatse vier konden niet aan de kwaliteit van de eerste twee tippen. De droge houttannine drukte het fruit naar de achtergrond in deze wijnen en ze kwamen te droog, uitdrogend en onevenwichtig over. Deze wijnen waren achtereenvolgens Castello Vicchiomaggio – Riserva Vigna La Prima 2008, Castello della Paneretta – Riserva Torre a Destra 2006, Castello di Meleto – Riserva Vigna Casi 2007 en Vecchie Terre di Montefili – Riserva 2007.

Aanraders zijn dus Le Fonti 2007 Chianti Classico Riserva (nog geen invoerder in België) en de Badia a Coltibuono 2007 Chianti Classico Riserva (Wijnmakelaarsunie).

Wil je weten hoe zeven andere wijnbloggers over dezelfde proefdoos Chianti Classico denken neem vandaag na 12:00 uur dan een kijkje bij:

Bottle Case

Châteausanspretention

Have a nice wine today!

Ik wil wijn

Wijnblog

Wijnliefhebbers

07:25 Gepost door Vinama in Geproefd | Commentaren (1) | Tags: italië, chianti, sangiovesi |  Facebook | |  Print

05 september 2008

Brunello di Montalcino fraude, het vervolg.

Nadat eerder dit jaar de fraude met de Italiaanse Brunello di Montalcino aan het licht kwam is er veel over gesproken en geschreven zo ook op Vinama (zie hier). De beste artikels heb ik de afgelopen maanden gelezen op de blog VinoWire van de Italiaanse wijnjournalist Franco Ziliani en Jeremy Parzen.

Gisteren was er bijvoorbeeld te lezen dat Angelo Gaja voorstander is van een dubbele appellatie voor Brunello di Montalcino. Eentje voor de "artisanale" wijnboeren die 100% sangiovese gebruiken in hun Brunello en een tweede die ook het gebruik van andere druivenrassen toelaat. 

Het stuk hieronder over de Brunello fraude moet je zeker gelezen hebben. Het is een hele kluif maar het is de moeite waard. 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
The editors of VinoWire thank the generous Jancis Robinson for granting us permission to repost the below article by wine writer and winemaker Monty Waldin.

Monty lets off steam about Brunellopoli
By Monty Waldin

Courtesy of JancisRobinson.com

I first arrived in Montalcino in 2004 to write a Tuscan wine guide. Montalcino produces Italy’s most hyped red, Brunello di Montalcino. Brunello’s claim to be made from 100% Sangiovese grapes of a small-berried clone of Sangiovese Grosso called Brunello, ‘the little dark one’, is what helps it attract Premier League prices. Recently however industry figures have openly suggested revising Brunello’s Sangiovese-only rule.This indicates Sangiovese might also be Brunello’s Achilles Heel: tough to grow and even tougher to ferment and age for Brunello di Montalcino to be the smooth, deep red modern consumers seem to like. Sangiovese tannins can be so harsh that young Brunello must now spend at least 24 months softening in oak and bottled wines cannot be released within five years of the harvest. These rules help add to Brunello’s USP.

Less well known however is that Sangiovese’s lack of colour and body means it can dry out well before it is allowed to be bottled as Brunello, so 15% of Brunello wines from other, generally younger vintages not yet bottled can be blended in to refresh the blend, as can 6% of grape concentrate produced from Sangiovese grapes grown in the Brunello zone. Blending in other grapes such as Syrah (softness), Aglianico or Merlot (body) and either Colorino, Cabernet or Petit Verdot (colour) to beef up Brunello is an obvious but forbidden attraction.

In February 2005 I attended Benvenuto Brunello (’welcome to Brunello’), the annual showpiece event organised by the Consorzio (governing body) to which the vast majority of Montalcino’s wine producers belong — Biondi-Santi, the first winery to identify the ‘Brunello’ clone, being one notable absentee. Over 150 other producers however presented their Brunellos to journalists, the wine trade and the public.

From my own research on Sangiovese’s typical flavour profile, experience of working with Sangiovese in California, and a calculation that most wines on show came from vines under 10 years old yielding the absolute maximum number of grapes allowed, I was astonished that so many Brunellos on show that day showed lush tannins, deep colours and soft acidity.

Only around a dozen Brunellos appeared to taste authentically 100% Sangiovese. The Brunellos I tasted in 2005 were from the difficult 2000 vintage. Rot was prevalent, ripening was variable and as Sangiovese is a tricky ripener anyway you would expect its worst characteristics to be accentuated: lack of body, high acidity, rasping tannins, little colour plus a few dusty aromas from rotten grapes.

Tasters I respect often talk about texture and the 2000 Brunellos I tasted had neither the texture of the 2000 vintage nor Montalcino’s various terroirs. I had the same sensations at Benvenuto Brunello 2006 when tasting the 2001 vintage. I gave up going to Benvenuto Brunello after that. I quite openly told anyone who would listen that I thought the event was sham. Others seemed to doubt Brunello’s authenticity too.

I heard writer Bill Nesto MW ask tongue in cheek ‘what’s the blend of this Brunello’ when tasting. As one of America’s sharpest Master of Wines, he knew perfectly well that Brunello should be a single varietal wine and not a blend. If I had correctly understood them, articles on Brunello by American Nicolas Belfrage MW (a world authority on Italian wine) and Italian Franco Ziliani showed they weren’t convinced either.

Late last year I discovered the Italian authorities were investigating several well-known wineries for apparent irregularities in declared wine yields and vineyard registers recording exactly which types of grapes varieties are planted. Wineries involved included Argiano, Antinori’s Pian delle Vigne, Banfi and Frescobaldi’s Castelgiocondo.

By mid-spring 2008 it was clear over 100, around half of all Brunello wineries, were under some form of investigation. Other (mainly Italian) writers who were sceptical that potential fraud might be so widespread are now incandescent that the winery owners’ attitude appears to be: ‘we’re innocent, but if we’re found guilty you wine writers are responsible. You gave the highest ratings to deep, lush, un-Sangiovese-like wines so that’s what we made.’

montalcino village
Montalcino

Brunello’s style morphs
What is incontrovertible is that the least scrupulous producers and the more gullible wine writers have combined to push the Brunello ‘myth’. For instance, the most critically acclaimed Brunello of recent years (a 2001) was described by an American publication as having picture postcard vineyards, but whenever I drive past mud has leached from the vineyard on to road from heavy use of vineyard tractors.

Compacted, eroding vineyards that are heavily sprayed like this one is don’t normally produce world-beating wines. The wine was said to show intense, full-bodied, velvet-like chocolate and black fruit flavours. None are typical flavour or texture characteristics of Sangiovese, especially one grown on the kind of heavy, alluvial, low lying, compacted clay soils converted from cereal crops this producer has. Chocolate suggests to me that brown, cocoa-like tannin powder was added for mouthfeel.

I know of a company north of Siena that has sold fruit concentrate used in jam-making (and illegal for Brunello) in the Brunello zone. Cash sale, no invoice, no paper trail, no risk of getting caught. If used in a Brunello it would provide the kind of taste profile ascribed to this wine. If this wine hasn’t been illegally blended, why did the winery’s owner make a voluntary declaration to the investigators?

If you have acted fraudulently and look likely to get caught owning up to the authorities before they knock on your door, this, coupled with an appeals process which can be drawn out beyond Italy’s ever shortening, post-Berlusconi statute of limitations, means you’ll escape any punishment.

Why did his consulting winemaker publicly and consistently push for Brunello’s rules to be changed to allow non-Sangiovese grapes into Brunello until of course the scandal erupted and when he converted to being a 100% Sangiovese Brunellista? Now he is keeping his fingers crossed while questioning the probity of the public prosecutor in charge of the Brunellopoli investigation.

Wine critics who praise the ‘courage’ of wineries admitting malpractice or withdrawing suspect wines from the market forget these wineries have fleeced consumers. As soon as the scandal became public in April local rubbish dumps filled with thousands of empty bottles of labelled wines which appear to have been uncorked and decanted back into vats or barrels, or tipped down the drain.

Some had never even been commercially released. Is this courageous? It’s not an easy thing for me to say considering my first child will be born here [on the same day as Monty’s tv series has its debut on Channel 4, according to the doctors - JR], but in nearly 25 years of working with wine I have never experienced the following scenario.

By chance I arrived at a medium-sized winery one afternoon and was asked to join in a impromptu tasting of some “Brunello” blends brought by the owner’s winemaking consultant. The owner genuinely believes Brunello should be 100% Sangiovese. He is not popular in Montalcino and has even suffered vandalism for his views. Unknown to him, his winemaking consultant blends around 10-20% non-Sangiovese grapes each vintage to his Brunello.

The consultant didn’t know I knew he was a trickster. His attempts to get me to praise the wines as authentic Brunellos in front of his boss and to satisfy his quite unshakeable belief that journalists - and by implication ordinary wine drinkers - were too stupid to know what real Brunello should taste like failed. I made some neutral comments about the wines being “interesting” before making an angry exit.

Over-expansion of vineyards
From 1997 the Brunello zone was expanded, essentially onto low-lying, geologically inferior land such as that near the Asso river in Torrenieri. This was previously used for grazing or cereals. My father-in-law says the soil here is ‘no good for even for vegetables let alone wine’. He knows. He owns an allotment here.

At the same time EU grants were arriving to encourage women under 40 into agriculture. One family of cereal farmers transferred their business into the name of their daughter who was studying at university and who has no interest in wine to pocket funds to plant vineyards. Another young woman used EU grants aimed at stimulating tourism by renovating derelict farm buildings she had recently inherited into holiday flats.
She ripped the attached vineyards out when she reached 41. If you call her to make a booking the flats are either ‘busy’ or the prices quoted are extortionately high. This is because the funds really went towards creating a second home for family and friends, not tourist accommodation. [I fear this is not a Brunello-specific phenomenon - JR] The rapid expansion of the Brunello vineyard meant there was a surfeit of Sangiovese grapes from badly planted (over ripped), badly sited (low lying), high yield, over-fertilised vines.
Yet prices for Sangiovese grapes from immature vines even on the worst soils sky-rocketed during this period. Why? The boom in planting coincided with a boom in sales, leaving some established Brunello wineries without enough wine to sell. The problem was solved by buying in these EU-funded Sangiovese grapes. The more Sangiovese grapes you have, the more Brunello you can make.

These purchased Sangiovese grapes would not always go into wines labelled as Brunello.They could be dumped in less profitable IGT Toscana (’Tuscan Country Wine’, like the French vin de pays) brands - but they did allow you to increase the quantity of the much higher-margin “Brunello” you made which could be filled out with non-Sangiovese grapes that weren’t selling well as IGT. Crazy, but true.

The irony if one were needed was that established Brunello producers had initially protested about the Brunello DOCG zone’s expansion onto heavier, lower lying land. They maintained (correctly) that slow ripening vines on high altitude sites produce the best Sangiovese. But booming wine sales meant they were falling over themselves to buy grapes from these same sites.

One EU-funded producer whose own winery was not yet finished received an order for some Brunello wine - which of course he didn’t have - during the late 1990s boom. He simply bought some bulk Brunello from the local cooperative as it was the cheapest available. The wine was corrected with acid, colour, tannin and 40% Sangiovese wine purchased from a three year-old vineyard 20 miles outside the Brunello zone. 40% of the blend was then sold as ‘Tuscan country wine’ to make the numbers add up and the rest – ie exactly the same quantity of “Brunello” as he had started with - was sold in heavy bottles with a sexy label. Result? An 80% profit.

brunello di montalcino b


Help from the south
There is an ingrained culture in Tuscany of blending stronger, deeper wines - il mosto meridionale - from southern Italy, a practice that was particularly necessary when poor quality Sangiovese clones dominated the vineyards of Chianti in the 1960s and 1970s, for example.

All of Montalcino’s biggest wineries in terms of volume either own, or have (quite legitimate) trading relationships, with vineyards, wine producers or bulk cooperatives outside the Brunello zone. All are under investigation. One has admitted to fraudulent yields but not falsifying wine (this is sophistry). Two others are waiting for the investigators’ findings. One has withdrawn a Brunello from the market without admitting any wrongdoing. One other seems now to be in the clear.

Brunello’s Consorzio was supposed to police the region’s wines. For less than what the Consorzio is paying a Milanese PR company to conduct a damage-limitation exercise, it could pay to have every one of its members’ wines analysed.

According to Geoff Taylor of Corkwise and the UK’s leading wine analyst, a multi-spectrum analysis of wines using atomic absorption could determine where the grapes in the blend have come from ie if wines from outside the Montalcino zone have been blended in. “All vineyard soils contain around 20 to 30 trace metals, like selenium or molybdenum for example,” says Taylor. “The patterns change according to which region you are in. First you’d establish what the pattern of trace metals was in wines made only from grapes grown in Montalcino.

Then you’d analyse wines from any regions outside Montalcino which you think have been used as blending material. Wines labelled as Brunello falling outside the statistical pattern of the soils from which they are supposed to have been grown on can thus be identified and matched to where they might really have been sourced from.”

I have seen tankers from Southern Italy’s more prolific wine regions in Montalcino. As only the zone’s largest two dozen wineries have the tank space to deal with tankersful of wine - and as all of them protest their innocence - all should welcome being subjected to the trace metal test. It takes less than seven days and costs less than £150 per wine. According to Taylor the trace metal test is more accurate than nuclear magnetic resonance spectroscopy, or NMR, which analyses wines and vineyards for isotopes Carbon 12 and Carbon 13 and costs £600 per wine. NMR is favoured by the EU and the Italian authorities who have invested vast sums on the system but the way the database was constructed may be flawed. “If I was a wine producer I would confidently challenge its accuracy if asked to appear in court,” says Taylor.

Wineries producing Brunello but growing grapes other than Sangiovese should undergo a different analysis. “It’s harder to check if different grapes from exactly the same site have been blended together,” says Taylor. “Tests exist but don’t stack up.” This suggests that the story of the Montalcino winemaker who claims to have sent a 95% Merlot red for analysis and found it certified as a 100% Sangiovese Brunello may be more than an urban myth. As someone who blends other grapes into Brunello, needless to say he was delighted.

Less fortunate - or even more stupid - are those being investigated for passing off vineyards containing French grapes as Sangiovese/Brunello in planting registers. Over a decade ago they had been advised by the same wine consultant - one of Italy’s most famous - to plant Bordeaux grapes instead of Sangiovese to make ‘SuperTuscan’ reds which were then all the rage. When the market for Sangiovese/Brunello picked up, both vineyards lacked Sangiovese, so passing off other grapes as Sangiovese in planting registers made sense.

This scam was supposed to have been closed from 2004 by the Erga Omnes investigation checking vineyards for non-Sangiovese vines. Only 1% of vineyards in the DOCG zone were said to be fraudulent but the checks were risible. I am not an ampelographer but I saw non-Sangiovese vineyards declared as such openly being regrafted to Sangiovese in the zone as late as spring 2007. There are even reports that vineyard managers bribed suppliers of baby vines to pretend they were supplying ‘Sangiovese/Brunello’ when in fact the vines were Merlot, Cabernet or whatever. Ignorance is no defence as vineyard managers must have the technical competence to be able to identify easily Sangiovese vines.

The checks appear to have been so well telegraphed in advance you had to be exceptionally stupid to get caught. One of those who has been indicted for alleged vineyard fraud styled himself as one of the most vociferous defenders of the ‘Brunello is a 100% Sangiovese wine and should remain so’ concept. His exceptional hubris - if you can’t be honest about your vines, are you really going to be honest about your wines? - was the straw that broke the camel’s back for one fellow producer of genuinely 100% Sangiovese Brunello who shopped him to the authorities.

That’s how Brunellopoli started. In late 2007 the winery he administers was sealed off. A school-type notebook with details of how much Merlot, Cabernet and so on was going into the Brunello was discovered during a search, as was a hidden cellar of trucked in wines.

1888 and all that
Part of Brunello’s ‘myth’ is it’s an historic wine region. It isn’t. Burgundy monks were making Clos de Vougeot in the Middle Ages. Claret bottles labelled as Château Haut-Brion were being swigged in London in the mid-17th century. In the late 1970s, what is today Brunello’s largest producer was still trying to grow sweet fizzy Muscat whites. As a red wine region this is a young and far from world-class zone still feeling its way. Can you make great wines here? Yes, but you’ll need three things.

1) Good clones of Sangiovese Grosso. Yes, you read that right. Sangiovese is a clonal nightmare and tends to “piss” in its youth. So old vines help, but under 1% of Montalcino’s Sangiovese was planted pre-1960.

2) Good sites, above 300 metres and on the zone’s oldest (geologically speaking) soils. This probably rules out a third of the DOCG zone. Wines I have tasted from such sites made in the golden decade of the 1950s and definitely from Sangiovese are like top Burgundy: pale in colour but powerfully, divertingly flavoured.

3) Good farming. Brunello vineyards often suffer heavy, cement-like soils. Producers have been tempted to follow the dogma of the 1970s espoused by north Italian wine universities which saw ploughing the rows frequently as the surest way of allowing vine roots to breathe. Add in weedkillers sprayed under the vines and you have the weed-free look Tuscan winemakers think tourists prefer. This should change.

Constant ploughing burns all the organic matter (the carbon which worms love) out of the soil and means vines stress more easily as they can’t hydrate or feed as well as they’d like in hot or wet weather. Some wine writers insist that vines need to be stressed for quality. They don’t, any more than wine writers need having their fingers cut off to produce better articles.

The organic approach of building soil health using compost, sowing cover crops like grasses to prevent erosion and tractor compaction has produced two of the better wines I have tasted in this zone [neither of whose producers do I consult to - see disclaimer]. But organics is no guarantee of good practice, especially in wet years (like 2008) when at least one bio grower appears to have had no problem spraying banned anti-rot products without offering to forfeit their official organic status.

I cannot accept there exists a single person involved in wine in any serious capacity in Brunello di Montalcino who can claim to be totally unaware either that fraud was being committed here by the least scrupulous producers or that the rumours of fraud were not at least credible.

Even smaller growers I have dined with and whose Brunellos I like have admitted that “I have a few rows of Cabernet” or “I blend in a bit of Colorino from my uncle…” Several export managers have admitted to me that they knew the winemakers would alter Brunellos to make them easier to sell - by adding a bit of Cabernet Sauvignon or Merlot. They would never directly ask for this to be done but they would drop hints about the need to ‘internationalise’ the Brunello.

These same export managers admit to abiding by the “don’t ask, don’t tell” philosophy. “I just don’t want to know what goes on in there [the winery],” said one export manager to me in July. I haven’t named any wineries - good or bad - in this article as to my mind they are all in it together. That’s why all the producers - tricksters and purists - will have to work together to dig the region out of this hole.

Imposing a ban on Brunellos made from vines younger than ten years old and estate wineries growing anything other than Sangiovese might be a start. But imposing more rules on Italy’s unruliest wine region might even prove the biggest mistake of all.

Disclaimer:
I am paid as a biodynamic consultant to an estate in the Brunello di Montalcino DOCG zone. I am in charge of 10% of the vineyards: a trial biodynamic plot of a field-blended vineyard, one of the oldest in the zone (there are 2% white grapes of an unknown varietal; around 5-10% Colorino; and the rest is Sangiovese. The vines were planted in the 1950s. Around 40% of the vines are missing and are being replaced).

My main job is making biodynamic compost: biodynamic cow manure + winery waste + chipped prunings from the estate’s olive trees + certified organic municipal compost + the six biodynamic compost preparations. This compost is also now being used in other vineyards on the estate, the initial trial having been deemed a success.

Cover cropping, herbal tea sprays and lunar pruning are other useful practices that have been ’stolen’ from biodynamics to be used on the rest of the estate. None of the vines are certified organic/biodynamic at this time. The general manager is insistent on allowing me no access to the winery. He is currently being investigated for Brunellopoli”.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

01 juni 2008

La Dolce Vita uit Italië - Recioto di Soave Classico

Uit Veneto komt deze Italiaanse schone. Gelegen in het Noord-Oosten met als meest belangrijke steden Venetië en Verona is dit het meest productieve gebied van Italië met 19 DOC's en geen DOCG. Naast de rode wijnen zoals Valpolicella, Amarone en Bardolino ligt hier de bakermat van de Soave. De belangrijkste witte druivenrassen zijn Garganega en Trebbiano di Soave.

Soave is een droge fruitige witte wijn die genoemd is naar de gelijknamige stad. Naast de droge Soave is er ook een zoete, de Recioto di Soave.  Voor deze Recioto di Soave Classico worden na de oogst mid september de druiventrossen gedurende 4 maanden opgehangen aan rekken op de zolder van de wijnboer of in kistjes gelegd en soms zelfs op rieten matten. Dit heet appassimento oftewel passerilage zoals ze in Frankrijk zeggen.
De druiven drogen langzaam uit waardoor de suikerconcentratie toeneemt en er een soort edele rotting plaatsvindt. Na de persing vindt de gisting plaats in grote eiken vaten waarna ze nog een jaar op kleine eiken houten vaten rijpen.

recioto cortepittora cantina del castello

Cortepittora 2003, Recioto di Soave Classico: Voor 100% gemaakt van de garganega druif. Een hele diepe goudgele kleur. Dikke tranen aan de binnenkant van het glas en je ziet al dat de wijn een vette textuur heeft. Zeer aromatische neus van geroosterde amandelen met daarnaast overrijpe abrikozen met een laagje honing erover. Wat een complexe neus er blijven maar geuren komen, krenten, exotisch fruit.
In de mond een fijne zoete aanzet van perziken en abrikozen en de zuren komen mooi maar delicaat naar voren. Een zoete wijn die toch zeer fris overkomt.  Eindeloze afdronk, dit is pure verwennerij. Nu perfect op dronk tot 2010+. 17pnt, 19,50 Euro (50cl).

Ik heb deze Recioto geserveerd bij verse aardbeien met een beetje crema di balsamico,  op mijn terras met de zon in de tuin. Je waant je bijna in Italië. Ze kunnen niet alleen voetballen die Italianen, ze weten ook hoe je een goede zoete wijn moet maken. Bravissimo!

appassimento recioto di soave classico
Appassimento oftewel het laten indrogen van de druiven tot de gewenste suikerconcentratie aanwezig is.

03 mei 2008

BYO (Bring Your Own) proeverij 2000

Eenieder brengt een fles rode wijn mee uit het jaar 2000, uit eender welke streek of land, die we blind naast elkaar gaan proeven in willekeurige volgorde zonder te weten wie welke wijn heeft meegenomen. Dat was het concept van de laatste proeverij bij Erik en Lena.

summus castello banfiDus eerst de kelder in om om een fles uit te kiezen. Een 2000 zal niet zo'n probleem zijn die liggen er wel, maar wat zal ik meenemen? Niet gemakkelijk. Iets klassieks uit Frankrijk, een Pomerol b.v.? Nee, Bordeaux zullen de anderen ook wel meenemen dus laat ik voor iets anders gaan. Waarom geen Italiaanse wijn, een "Super Toscan"?  Er lag nog een Summus, DOC Sant Antimoni, van Castello Banfi uit de Brunello di Montalcino streek die ik van mijn buurman had gekregen.

Castello Banfi is één van de belangrijkste producenten in die streek die naar perfectie streven. Om de beste klonen van de sangiovese druif te vinden hebben ze er maar liefst 160 uitgetest waarvan ze er nu 15 gebruiken. Het hout voor de vaten wordt door Banfi zelf uitgezocht in de Franse bossen en onder hun eigen toezicht gedroogd.

De Summus gemaakt van sangiovese (45%), cabernet sauvignon (40%) en syrah (15%) is hun paradepaardje van de blends. De 2000 is geoogst eind augustus en gebotteld in maart 2003. 23 maanden op vat waarvan 12 apart per druif en 11 maanden tezamen.

Ik heb getwijfeld om in plaats van de Summus een Corbières te pakken maar het werd toch de Summus. Op de dag van de proeverij kon ik het toch niet laten en heb ik naast de Summus ook de Corbières, "C" de Camplong, meegenomen. Deze wijn heb ik zelf op het domein gekocht in 2002. Zelf ben ik een grote fan van deze streek en laat ik graag andere proevers kennis maken met de kwaliteit die tegenwoordig in de Corbières gemaakt wordt.


"C" de Camplong wordt gemaakt door de Vignerons de Camplong in een gehucht van 270 inwoners in de buurt van Lagrasse. Voor de vinificatie wordt deze cave geholpen door de bekende Dominique Laurent en Michel Tardieu. De wijn wordt gemaakt van grenache (16%), syrah (50%), carignan (26%) en mourvèdre (8%). Geen collage, geen filtering en 14 maanden op nieuwe eikenhouten vaten. 

Op de avond van de proeverij werd alle wijn in standaard Bordeaux flessen overgegoten voor zover ze daar nog niet in zaten. Dit om te voorkomen dat je beïnvloed wordt door de vorm van de fles en voorbarige conclusies gaat trekken. De Banfi had ik gekarafeerd dus ook die ging weer terug de fles in.

"Pour mettre la bouche en route" had Erik een Bodegas Villacezán Doce Meses 2004 - Vino de Calidad de Tierras de León  van het druivenras prieto picudo open getrokken. Een lekkere fruitige Spaanse rode wijn met een licht storend alcohol tintje in de afdronk. Toen zijn we er aan begonnen. Negen wijnen passeerden blind de revue. Ieder moest eerst individueel de wijnen scoren op een schaal van 10. Daarna vertelde iedereen wat hij had meegebracht als wijn en moesten we proberen de wijnen, nog steeds blind, te herkennen.
Toen was het tijd om de punten op te tellen en om één voor één de flessen te onthullen maar alvorens moest iedereen ook zeggen welke wijn er te voorschijn zou komen.  Dat heeft natuurlijk voor een hoop oooohhh's en aaaahhhh's gezorgd.

De wijnen die we geproefd hebben met mijn individuele score op 20:
1. Plo du Roy 2000, Minervois:  Nogal ingetogen neus met wat zacht rood fruit. In de mond verweven tannines, en iets geëvolueerde smaak en een zachte aanzet. Storend alcohol in de afdronk. Na een tijdje in het glas evolueerd de neus negatief en komen de tannines nogal droog over. Het moet gezegd worden dat deze wijn niet echt door de mand viel tussen de andere grote wijnen. 13.5pnt, 5,50 in de Cora.
2. Le C de Camplong 2000, Corbières: Mooie krachtige neus met vanille, hout, rode bessen, cassis en iets putteke. In de mond een volle fruitige krachtige aanzet. Komt nog jong over en is zeer complex met rijpe tannines. Lekker! staat er in mijn notitieblok. Lange afdronk. Ik dacht dat dit de Pessac-Leognan was maar niet dus. 17pnt, 16,00 Euro op domein.
3. Fabre Montmayou Grand Vin 2000 - Mendoza, Argentinië: Deze Argentijn was helaas fout en kreeg van mij geen punten. 24,00 Euro.
4. Bertrand Braneyre 2000, Cru Bourgeois Haut-Médoc: Licht rood fruit met een onaangename neus van gekookte spruitjes. In de mond stelt deze wijn weinig voor, mist fruit en materie. 12pnt, 17.00 Euro. Ik dacht dat dit de Australiër zou zijn....
5. Le Corte Corsini 2000, Don Tommaso, Chianti Classico DOCG: Complexe neus met kruiden, hout en leer. Volle fruitige aanzet met daarna een mooie finesse en mooie zuren. Nog stevige tannine en een lange afdronk. Heerlijk. 17pnt, 20.00 Euro
6. Clos Triguedina 2000, Cahors: Veel zwart fruit in de neus en drop. Zeer verleidelijk. In de mond is deze malbec nogal jong met een stevige dosis tannine die goed droogtrekt. 14pnt, 12.00 Euro.
7.Summus 2000,  Castello Banfi, DOC Sant' Antimo: Finesse in de neus met wat eucalyptus en kaneel. Geeft een frisse indruk. Dat frisse gevoel komt ook terug in de mond met fris rood fruit en idem zuren. Iets groenig in de afdronk. 15pnt, 35.00 Euro. Ik had er meer van verwacht.
8. Latour-Martillac 2000, Grand Cru Classé Pessac-Léognan: Terroir neus met complexiteit en zoethout. In de mond komt hij zeer jong over met veel zuren en veel tannine. 14.5pnt, 25.00 Euro.
9. Pierro 2000, Margaret River, Australië: Gemaakt van vijf druivensoorten. Geëvolueerde neus met tertiare aroma's. Daarnaast frambozen en wat hout. Zalvende wijn met een perfect evenwicht. 15pnt, 38.00 Euro.

Verschillende wijnen bleven maar evolueren nadat ze een tijdje uitgeschonken waren. Sommige ten goede andere weer niet. Zols b.v. de Pierro waar na een tijdje de neus helemaal weg is en ook de smaak minder positief evolueerd. Ik heb mijn originele score voor deze wijn van 17 moeten bijstellen naar 15.   

camplong corbieres bij erik en lena

Het eindklassement:

Wijn nr:289567143
Proever 18.07.06.08.07.06.07.07.06.0
Proever 27.58.58.07.57.07.06.07.05.5
Proever 38.57.07.58.57.07.57.56.00.0
Proever 48.06.57.56.07.56.06.56.06.5
Proever 57.08.06.57.57.07.06.06.06.0
Proever 66.08.08.55.06.07.05.02.04.0
Proever 710.09.09.07.06.56.59.06.08.0
 55.054.053.049.548.047.047.040.036.0

Op de eerste plaats (....tromgeroffel....) is geëindigd: 'C' de Camplong uit de Corbières en men was onder de indruk van deze wijn. Ik was dat ook toen ik hem zes jaar eerder op het domein geproefd heb en was blij dat ik hem uiteindelijk toch meegenomen had naar deze proeverij. Mijn opzet was geslaagd, laten zien dat Corbières ook topwijnen maakt.

De tweede plaats was voor de Latour-Martillac uit Pessac-Léognan en de Pierro uit Australië eindigde op de derde plaats. 

Frédéric had nog een heerlijke Bourgogne meegenomen, Chorey-les-Beaune 2005 van Domaine Tollot Beaut. Eén van mijn favorieten sinds ik de 2003 heb gedronken. Na een heerlijke ovenschotel van Lena is Erik nog de kelder in gedoken voor een dessert en heeft ons toen blind een wijn geserveerd waarvan ik dacht dat we in de Languedoc-Roussillon zaten namelijk een oxidatief opgevoedde grenache gris van begin 2000. Ik zat qua streek wel goed maar dat was ook alles. Het was namelijk een Rivesaltes Ambre Hors Age uit 1977.

rivesaltes ambre arnaud de villeneuve 1977

Deze Vin Doux Naturel van Arnaud de Villeneuve had een bruine kleur en een vettige textuur. Aroma's van rozijnen, geconfijte abrikozen, bijenwas, honing en uiteraard ook oxidatieve geuren. Zeer complex. In de mond een fantastisch mooie zoete,  complexe mond vol van gedroogd fruit, abrikozen, geconfijte citroen en mokka. Top! 18pnt. 

Het was weer een fantastische manier om het weekend te beginnen en ik kijk al uit naar het diner later deze maand bij Dirk waar we een gastronomisch diner op tafel zullen gaan zetten met dito wijnen. Het menu ziet er alvast goed uit:

Hapje met ganzelever, mango, citroen en peperkoek
Hapje met st-jacobsschelp en bloemkoolzalf
Kruidig soepje met oester
Langoustestaart met chutney van mango en roze peper
Asperges met "vers" gerookte zalm, gepocheerd eitje en rucola
Lam met garnituur
Trio kazen
Kletskopjes met mascarpone, ananas en caramelsaus

09 april 2008

Fraude met Italiaanse wijn, Brunello di Montalcino

De afgelopen week heb ik nogal wat vragen gekregen met betrekking tot de wijnschandalen in Italië. Vandaag kreeg ik deze reactie van één van de Italië specialisten in België "Licata Vini" uit Diepenbeek die ik hier integraal publiceer:

--------------------------------------------------------------------------------------------------

"Reactie op huidige Italiaanse wijnschandalen  

De afgelopen dagen is de Italiaanse wijnwereld zeer negatief in het nieuws gekomen. Als invoerder van Italiaanse kwaliteitswijnen vonden we het onze plicht om hier op te reageren.

HbvL 07-04-2008Titels als ‘Gif in Italiaanse wijn’ en ‘Schandalen in Italiaanse wijnwereld’ zorgen voor onnodige paniek bij de wijnminnende Belg. Het klopt dat er onregelmatigheden zijn geweest maar we merken dat de consument verschillende voorvallen door elkaar haalt.

Het dagblad L’Espresso bracht afgelopen vrijdag het nieuws dat 70 miljoen liter wijn die in de winkel te koop is voor bedragen tussen 70 cent en twee euro, meststoffen en zoutzuren bevat. Het gerecht is een onderzoek begonnen naar 20 wijnbouwers in Noord-Italië. Zij zouden de gevaarlijke stoffen in de wijn vermengd hebben om de productiekosten met 90 procent te drukken. Deze wijnen werden vooral in Italiaanse supermarkten verkocht. Voor zover bekend is werden de flessen niet geëxporteerd.

Wij hebben ons al altijd vragen gesteld bij wijnen uit deze prijsklasse, ook bij wijnen uit andere landen. Alleen al de verpakkingskosten (fles, kurk en doos) bedragen dikwijls al bijna 1 euro per fles. Dan komen er nog de productiekosten bij. Onmogelijk om aan deze prijzen degelijke wijnen te maken. Wij verkopen deze wijnen dan ook niet.

Op hetzelfde ogenblik is er een tweede ‘kleiner’ schandaal rond de beroemde ‘Brunello di Montalcino’. Enkele bekende wijnhuizen zouden andere druivenrassen hebben toegevoegd dan toegelaten. Een Brunello di Montalcino moet namelijk uit 100% sangiovese grosso bestaan. Ze zouden dit gedaan hebben om vooral te beantwoorden aan de vraag van de Amerikaanse wijnconsument die zijn wijnen liever wat soepeler en ronder - lees toegankelijker - drinkt.

Zonder het hele Brunello-voorval te willen goedkeuren is het toch belangrijk om het onderscheid te maken tussen de twee schandalen. Het eerste is ronduit misdadig en de personen die hier achter zitten moeten hiervoor zwaar gestraft worden. Ze brengen de hele Italiaanse wijnwereld, die nog steeds in volle opmars is, in diskrediet.

Bij het tweede voorval zijn de Brunello-producenten eigenlijk de dupe van de hoge eisen die ze in hun eigen appellatie opleggen. Een klein percentage andere, in Montalcino geteelde druiven, toevoegen om de wijn te verbeteren is geen doodzonde. Het raakt enkel aan de authenticiteit van de Brunello.

U moet weten dat enkele jaren geleden er in de naburige appellaties Chianti Classico en Vino Nobile di Montepulciano al een aanpassing is gemaakt in de wetgeving die de producenten wel toelaat om tot 15% andere druivenrassen dan sangiovese toe te voegen zonder uit de appellatie te vallen. Deze wijnen worden nu overal geprezen om hun uitstekende kwaliteit. Ook in andere streken zoals Piemonte of Veneto zijn er producenten die hun wijnen liever blenden en hierdoor in een andere appellatie vallen. Ook hun wijnen genieten wereldwijde erkenning. Laten we duidelijk zijn, druiven invoeren uit een andere streek is een andere zaak. Dat is fraude.

Er zijn bijna nergens ter wereld regio’s die de producenten zoveel regels opleggen als in Italië. Geen chaptalisatie, geen houtsnippers, etc. in Italiaanse wijn. Ze hebben kwaliteit genoeg om uitstekende wijnen te produceren.

Licata Vini heeft zich vanaf dag één toegespitst op de invoer van Italiaanse kwaliteitswijnen en deze weg zullen we ook altijd blijven volgen.

Laurent Licata
Licata Vini"
-------------------------------------------------------------------------------------------------

Hier gaat Vinama weer verder:
Het tweede schandaal is niet nieuw. Het is al sinds jaren dat er geruchten de ronde gaan dat Brunello de Montalcino versneden wordt met druivenrassen uit van Frankrijk zoals Merlot en Cabernet Sauvignon. Er is duidelijk een verschil tussen het eerste schandaal en het tweede alhoewel Licate Vini het tweede naar mijn smaak toch iets te veel bagataliseerd.

Blijkbaar wordt het versnijden niet allen voor de Amerikaanse markt gedaan maar ook vooral in de wat zwakkere wijnjaren om de Brunello te pimpen. Er wordt zelfs gesproken over druivenstokken van andere rassen die gewoon tussen de Sangiovese aangeplant is. Feit is natuurlijk dat als een Brunello volgens de appelatie regels uit 100% sangiovese moet bestaan dit ook gewoon zo moet zijn. Wil men dit anders dan moeten eerst de regels veranderd worden voordat met tot daden overgaat. Ik wil ook geen Margaux drinken waar b.v. trempranillo aan toegevoegd is, zo simpel is het. Transparantie naar de consument moet er blijven.


sangiovese

 

Alhoewel het al jaren bekend is dat er waarschijnlijk "versneden" wordt is er nu een Italiaanse magistratuur van Sienna die verschillen heeft gevonden in opbrengsten per hectare, die blijkbaar aanleiding gaven tot intensievere controle.
De verkoop van Antinori , Frescobaldi , Banfi en Argiano schijnen geblokkeerd te zijn. Er komt uit hun kelders voorlopig geen Brunello di Montalcino meer en er is ook een export verbod. Naast deze vier zijn er nog 40 producenten onder verdenking zoals Casanova di Neri die in 2001 nog de titel wijn van het jaar van Wine Spectator heeft gekregen.

Er wordt echter ook gesproken van eerder een administratieve dwaling dan een schandaal maar de toekomst zal het ons hopelijk wel leren wat er nu precies gaande is. Wat de uitkomst ook is, dit doet natuurlijk geen goed aan het algemene imago van Italiaanse wijnen. Uiteraard wordt alles ook nog eens door de Italiaanse pers flink opgeblazen en daardoor ook in de internationale pers.

Ik ga dit weekend in ieder geval gewoon zoals voorzien naar Licata Vini die dit weekend hun Giro della Primavera proeverij houden en die Brunello's zal ik zeker gaan proeven. 
 

Afgelopen weekend heb ik trouwens ook nog een Summus 2000 van Castelli Banfi meegenomen naar een blinde proeverij maar daar binnenkort meer over.

30 augustus 2007

Een 'super Toscaan' aan een interessante prijs

Deze Italiaan gemaakt van cabernet  sauvignon, merlot en sangiovese krijgt regelmatig een hoge beoordeling van Robert Parker ( Amerikaanse wijnjournalist ) nl. altijd rond de 90 punten, naar mijn mening een beetje te hoog. Hij wordt gemaakt door Riccardo Cotarella waarschijnlijk één van de meest geroemde oenologen in Italië. De wijn wordt opgevoed op Franse vaten van hout uit de bossen van Tronçais en Allier. Ik heb de 2000 ( Parker: 91pt ) ook gedronken en mijn ervaring met Vitiano is dat de wijn wel een zeer goede prijs/kwaliteits verhouding heeft. Kom je hem ergens tegen koop hem gerust, het is goede waar voor je geld. Laat hem echter niet te lang liggen, drink hem op zijn fruit.
Copy of vitiano 2002
 
Vitiano 2002 van Falesco, Umbria, IGT: In de neus kersen, geroosterde aroma's, koffie, leer. In de mond medium geconcentreerd, bramen, hout, mist iets zuren, licht droogtrekkende tannines. Het warme gevoel in de keel bij de afdronk geeft me de indruk dat hij veel alcohol heeft maar dit is niet zo nl. 12,5%. Drinken bij een goeie spaghetti of een mooi stuk rood vlees. 10,50 Euro bij Maxivins, Bewine, chateauonline en vele andere wijnwinkels. 15,5/20pt.

24 augustus 2007

Fraude ontdekt met Italiaanse wijn

De Italiaanse en Duitse politie hebben een netwerk blootgelegd van fraudeurs die tafelwijn uit Puglia en Piemont verkochten als dure Barolo, Brunello di Montalcino, Barbera, Amarone en Chianti.
Sinds kort heeft de Italiaanse politie 25 agenten in de anti-fraude unit opgeleid tot sommelier om de strijd aan te gaan met de wijnfraudeurs. Deze "combat-sommeliers" hebben nu hun eerste resultaat behaald.

wijnpolitie1De gebottelde wijn in flessen zonder etiket werden in Duitsland voorzien van etiketten van vooraanstaande en fictieve wijnhuizen. De wijn met een waarde van nog geen 2 Euro per fles werd verkocht aan supermarkten, restaurants en op het internet en dit soms aan 100 Euro de fles.

De etiketten en houten kisten waren zeer goede copieën en zelfs het alcoholgehalte van de wijn was identiek aan het percentage vermeld op het etiket. Het geschatte fraude bedrag is ongeveer 750.000 Euro en 10 mensen zijn inmiddels gearresteerd.toscana_pappardelle
Eén van de vervalste wijnen is Barbera Bricco dell' Uccellone 2001 van Braida di Rocchetta Tanaro, dus als je onlangs nog Italiaanse wijn hebt gekocht ( in Duitsland of via het internet ) ...even gaan checken.