09 oktober 2010

Een Leovilleke of vier meneer?

Wat is er gezelliger dan met vier vrienden om 14:00 de keuken in te duiken om een diner klaar te maken waarna je 's avonds met nog eens acht gearriveerde vrienden rond tafel gaat zitten en tot in de nacht gaat genieten van het heerlijke eten, het gezelschap en natuurlijk de wijnen die de revue passeren.

De wijn bij het hoofdgerecht werd blind geserveerd en als spontaan thema is er omdat iemand opperde om een 'Leovilleke' mee te nemen toen maar voor Leoville gekozen. Of het een Léoville-Poyferré,  een Léoville Barton, een Léoville-Las-Cases of misschien een  Petit Leon de Léoville zou worden dat bleef in het ongewisse tot de avond zelf.

De amuses:
Gerookte paling en bloemkool
Gevulde inktvis met pesto
Mi-cuit van tonijn met sojaflan, komkommerbavarois en krokantje van venkel, lepelhapje met tomatenchutney

Lagache-Lecourt Champagne Brut
Riesling Schlossberg Grand Cru 2003 van Weinbach
Wijnkasteel Genoels-Elderen Blauw 2006, Haspengouw
Egly Ouriet Rosé Grand Cru Champagne
 

champagne lagache-lecour domaine weinbach clos des capucins genoels-elderen blauw egly-ouriet rose grand cru.jpg

De Grand Cru riesling Schlossberg Clos de Capucins  2003 van Weinbach had een mooie zuurgraad voor een 2003 en was zeer complex. De Egly rosé Champagne Grand Cru is één van mijn favorieten. Met de "saignée' methode gemaakt en dat geeft deze Champagne een ongelooflijke structuur en diepgang voor een rosé.

Open ravioli met courgettecrème, zeevruchten en king krab
Château Malartic-Lagravière blanc 2002, Grand Cru Pessac-Leognan
Pavillon blanc 2001 - Château Margaux, Margaux

 pavillon blanc 2001 chateau margaux malartic lagraviere pessac leognan grand cru.jpg

Château Malartic-Lagravière 2002 had rijp exotisch fruit in de neus en nog vrij veel hout ook in de mond. Stevige volle en ronde wijn met ananas toetsen en een medium aciditeit. De Pavillon 2001 van Château Margaux daarentegen had een licht rokerige en verder vrij lichte neus en was een en al finesse en elegantie in de mond en mooi uitgebalanceerd.

Griet in een kruidige bouillon met zomergroenten
Les Clos 2004 van Christophe Camu, Chablis Grand Cru
Chardonnay 2000, Margeret River van Moss Wood

chablis grand cru les clos christophe camu moss wood chardonnay australia margeret river.jpg

De Chablis Grand Cu Le Clos 2004 van Camu ging de frisse en verfijnde citrus richting op in de neus met boter in de mond, een lekkere rondeur met een lichte houttoets  en zuren die aan snoepjes deden denken.
Daarnaast was de Chardonnay van Moss Wood een krachtpatser met exotisch rijp fruit in de neus, clementines en een botrytis hint. Ook in de mond één en al rijp exotisch fruit en het ging bijna een beetje naar het zoete toe daarnaast wat verweven hout. Een wijn met zeer veel smaak en de meningen waren verdeeld maar mij kan zo'n oudere Autralische chardonnay wel bekoren al had hij ook wat minder intens mogen zijn.

Château Lagrange 2000, St-Julien, 3e Grand Cru
lagrange chateau saint-julien 200 leoville-poyferre 2001.jpg

Contrefilet van Limousinrund met auberginnezalf en balsamicovinaigrette
Château Léoville-Poyferré 2001, St-Julien, 2e Grand Cru
Château Léoville Barton 1994, St-Julien, 2e Grand Cru
Château Léoville Barton 2001, St-Julien, 2e Grand Cru
Château Léoville Barton 1995, St-Julien, 2e Grand CruLeoville-barton saint-julien grand cru 1994 1995 2001.jpg

Château Lagrange 2000 had een fantastische neus met vooral gebrande aroma's en koffie. In de mond was het eigenlijk nog een vrij jonge wijn met potentieel. Fruit is aanwezig met medium tannine en een houttoets die aan het verweven is. 
Dan was het tijd voor de reeks "Leovillekes". De Leoville-Poyferré 2001 kwam zeer jong over met een vrij hoge dosis tannine en nogal droogtrekkend.  
Daarna drie blinde Leovillekes op een rij naast elkaar waarvan ik enkel wist dat er een Leoville-Barton 1995 tussenstond omdat ik hem zelf had meegenomen. Wat een verrassing toen achteraf bleek dat de twee andere wijnen ook van Leoville-Barton bleken te zijn en gelukkig had niemand hetzelfde jaartal meegenomen. 
De 1994 had een tertiare neus met veel evolutie en leer aroma. In de mond een ronde en stevige maar toch zachte aanzet met meteen daarna een peper toets en een zeer lange afdronk. Een heerlijke wijn die zelfs nog enkele jaren kan blijven liggen. In de 1995 zat nog wat fruit in de neus naaste de geëvolueerde toetsen. Een mooi glas wijn met medium tannine en nog potentieel. De 2001 was een en al mokka en hout in de neus. Jong in de mond met een stevige dosis fruit en tannine die nog moet gaan versmelten.

Afzakkertje met aardbeien/rabarber en rabarbersorbet
Chocolademousse met sinaasbavarois
Créme brulée
Mangocréme met geroosterde amandelschilfers
Huxelrebe trocken beerenauslese Bechtheimer Heiligkreuz 2008 van Geil
Château Bastor Lamontagne 2001, Sauternes
Chateau Doisy-Daëne 1997, Barsac 


Van de wijnen bij het dessert heb ik geen notities gemaakt maar de Huxelrebe beerenauslese 2008 van Geil bevestigde weer wat ik enkele maanden eerder al had geproefd: "Een frisse neus voor deze zoete wijn met mango, rabarber, appelsien en wat honing. In de mond een dikke stroperige textuur met een volle zoete aanzet met meteen daarover de frisse zuren die voor een perfecte balans zorgen. Oneindige afdronk met wat mango." Deze Duitse beerenauslese steeg moeiteloos boven de eveneens lekkere Sauternes uit, steengoed dus.  

Een perfecte gastronomische avond onder vrienden. Wat kan een mens zich nog meer wensen?    

Commentaren

op "wat kan een mens nog meer wensen?"
==> alleen nog maar duimen en vingers om af te likken ;-)

amai, 't leven verliep daar weer heerlijk!
fijn om lezen

Gepost door: kaat | 09 oktober 2010

Amai zeg, dat was wel een mooi reeksje wijnen bijeen. Vooral die Pavillon Blanc had ik wel eens willen proeven. Al zoveel lovends over gehoord. Beantwoordde ze aan de verwachtingen?

Gepost door: Amaronese | 11 oktober 2010

het was mijn 2de Pavillon blanc. 2 maal wat op leeftijd en telkens een "dieseleffect": wat traag op gang, maar geduld wordt beloond, niet te snel drinken was de boodschap. ik vond het een krachtige en complexe wijn, met voor mij nooit eerder waargenomen aroma's en smaken. hout, eik, zeker en vast, maar zoveel meer, en een lengte, een vettige (en evenwel droge, minerale) lengte die maar niet ophoudt. 100% sauvignon blanc, en toch "something completely different". niet dat je mag vergelijken, maar een betere Dagueneau kan dat ook hebben: 't is enkel sauvignon en toch een zeer breed smaakpalet met een gevoel van "wat is dat hier allemaal?".
Naar het schijnt kan je die drinken ofwel zeer jong ofwel wat ouder. daartussen valt hij soms wat tegen, volgens het kasteel zelf.
ik vond hem zijn status waard, zeer zeker.

Gepost door: frederic | 11 oktober 2010

De commentaren zijn gesloten.