30 december 2007

De verschrikking van elke wijnliefhebber

verkouden wijn rasteau

Zo ongeveer een week voor kerstmis voelde ik het langzaam opkomen, een verkoudheid. Wat heb ik daar een hekel aan zeg en het komt altijd op het verkeerde moment en nu natuurlijk helemaal ongelegen want met Kerstmis wil je toch altijd een paar extra mooie flessen wijn op tafel zetten en daar natuurlijk wel van kunnen genieten.
Op het moment dat je realiseerd dat je verkouden wordt kun je nog goed ruiken en proeven en heb dus je nog de optimistische gedachte "Misschien wordt het niet erger, het valt misschien wel mee".  Mis dus, en in no time gaat je neus gaat helemaal dichtzitten, een klein beetje keelpijn erbij en een hoestje maakt alles compleet.

Dan komt er het verschrikkelijke moment dat als je iets drinkt je helemaal niets meer ruikt en proeft. Je ruikt nog eens en neemt nog eens een slok om het te checken want dat kan toch niet waar zijn maar ja het is wel waar. Alles is smakeloos. Of je nu water, melk of wijn drinkt het smaakt helemaal nergens naar. Je gaat dan ook eens ruiken aan dingen waarvan je weet dat ze zeer sterk ruiken maar ook hier weer helemaal niks. Dan ineens realiseer je je dat je ook geen plezier meer kan beleven aan het drinken van een glas wijn en wordt je bij wijze van spreke licht depressief. Je begint je te realiseren hoe gewoon je het vindt dat je normaliter alles kan ruiken en dat alles een smaak heeft maar dat dat eigenlijk niet zo vanzelfsprekend is.

Nou ben ik iemand die niet snel naar de pillen grijpt maar zo net voor Kerst had ik toch wel een bepaalde ongerustheid en ben ik toch maar wat gaan slikken in de hoop tegen Kerstmis weer wat te kunnen proeven. Iedere dag bij alles wat ik at of dronk probeerde ik iets te herkennen maar gedurende enkele dagen was dit tevergeefs. Ik had wel zin in een glas wijn maar het had geen zin om er één te drinken wat het smaakte toch naar niks. Ook de iets sterkere zaken zoals Calvados en Armagnac ( in de hoop dat ik dit wel zou proeven) hadden geen smaak.

En dan op een dag merk je dat datgene wat je in je mond hebt weer een klein beetje smaak heeft en komt er een glimlach op je gezicht. De tijd gaat voorbij en je wordt steeds iets minder verkouden totdat je weer een wijnglas pakt en naar de kelder gaat. Weliswaar eentje uit de kelder gepakt waarvan ik wist dat hij zeer geconcentreerd qua smaak was maar ik kon eindelijk weer genieten van een glas wijn. Wat kan dat toch heerlijk zijn.

Helemaal van die verkoudheid ben ik helaas nog altijd niet af en het begint me goed te vervelen maar ik kan in ieder geval toch al samen met vrienden met plezier een fles legen.
Freddy-Verkoudheid

18:00 Gepost door Vinama in Algemeen | Commentaren (3) |  Facebook | |  Print

Commentaren

Vlug vergeten Op zulke momenten realiseer je je pas wat een hel het kan zijn wanneer je verkouden bent. Een wijze les om nadien na een week weer vergeten te zijn, ik betrap me er zelf elke keer weer op.

Gepost door: Carl | 30 december 2007

Ik ken het gevoel. Heb enige tijd geleden zeer frequent last gehad van sinusitis die telkens zo'n 2 weken duurde. Geen enkele geur waarnemen is inderdaad verschrikkelijk!

Gepost door: patrick | 01 januari 2008

Het is toch niet te geloven dat iemand denkt "depressief" te worden als hij eventjes niet meer ruikt.

Triest, triest.

Gepost door: Koos | 17 april 2008

De commentaren zijn gesloten.